RÜZGÂR

Sonra derin ses ile coşar ya dolu dolu
Dik kıyıya eserken kılınç olur ya dili
Suskunluğunu bozup göğe uzarsa eli
Eyvâh ! puslu gecede, tozla tanışır rüzgâr

Gün olur,dimağ gibi git gidebildiğince
Taşar efsûnlu sancı akıldan ince ince
Çıkıverir sefere,koyu renge değince
Mızmız sesi susturur,deve dönüşür rüzgâr

Kuşanırsa öfkeyi uçar damın,tavanın
Gökten,takipçisidir topraktaki davanın
Yedi kat yukarıdan ıslık çalan havanın,
Kaldırma kuvvetine girip, yanaşır rüzgâr

Köylere yanaşınca şenlenir harman yeri
Buğdaydan gayrı varsa sap, saman, öteberi
Töre nizamınca, en ön saflarda kırk çeri
Billâh,sanki gök tüylü kurta benzeşir rüzgâr

Ağır olan buğdaysa,hafif olan samandır
Samanın savrularak ayrılması fermandır !
Doğa pusatlandıysa uzunca zamandır 
Hele kasırgayla üst üste binişir rüzgâr

Deme,havalar soğuk,deme iklimler âni
Ey fâni ! Adaletli düzeni seyret... hâni ;
İnsanı ekmek,hayvanı saman besler... yâni ;
Düzenin kanununa elbet,danışır rüzgâr

Buğday,saman,ot derken,bu şiir teşbih yapar
Benzeyen, benzetilen sözlerden nem'i kapar 
Küsûrlarla,buçuklar ,bütünden uçar, kopar 
Ve...yabanî otların, peşinden koşar rüzgâr

Nihâl MİRDOĞAN

Teşbih ; benzetmek mânâsına gelir.Edebî söz sanatlarında,benzetme söz sanatı olarak bilinir.