Ben, başı ağıran insanlardan değilim.
Karınca yuvası sessizliğimle fikir hamurumu yoğurur
kışı giyerim üst üste
üşümeyi unutur
ayın her doğum sancısını omuzlarıma yükler,
yıldızları serperim kirpiklerime.
Yastık altındaki mutlak değerlerimi avuç içime alır
göz kapaklarım kapanırken
eğrilmemiş omurgamdaki ihanet adımlarını
göğüs kafesimdeki sancılarıma ekler
birkaç kahkaha adımı atar
tenimin notalarından fışkıran besteleri sabırla bekler
uykumu kaçıran
fikirlerime kurşun sıkan hayal tacirlerini
yüreğimin durağında nöbet tutan mısralarımla vurur
sadece değerlerime eğilir
mışıl mışıl uyurum.
"Gücenme sancım,ağırmana müsade etmeyeceğim
ben başı ağıran insanlardan değilim
kıvranmanı sadece ,uzaklardan seyredeceğim "
Nihâl MİRDOĞAN
26.07.2012