Ve...
Virâ Bismillâh deyip ;
ayazda üşüyen
titreyip sancılanan
illâ ki yerlere düşen
hattâ devâ bulamayan kelimeleri
gün doğmadan çıkınıma toplar
o sırada ay içerken gözleri,
güneşi de özlerim.
Sonrası mı ?
Sonra,
gün doğumunda
ısıtırım yüreğimi
yürek bacasından tüter közlerim.
İşte böyle azizim !
şiire bir türlü doymayan açlığımla
zaman mutfağında pişer sözlerim.
Ey dünya !
tân vakti telaşım malûmundur
O vâkit
Aral'a yaslanıp Hazar'ı gözlerim.
Biriken bütün şiirlerim
bir Türkmen kızın heybesinde
Turan'a doğru yürürken
Kızıl Elma'dan nasibini almış
dağları aşıp,ovaları geçerken
bir yanda Tuna boynunu büker
diğer yanda Sakarya ağıt yakar
Yine de kahretmem derim ki ;
Eyvallah ! Yeniden Virâ Bismillah !
dalarım Türk sularına,
demir atar, bir balık gibi takılırım ağlara...
Bilirim ki ;
bu asil sevdânın her çilesi kabûlümdür.
Bir kere düştüm yollara !. Bin kere de düşsem
kalkar yine de derim ki ;
Eyvallah ! Virâ Bismillâh !
Nihâl MİRDOĞAN