SÜKÛT MABEDİM BENİM

En ağrıyan yerimden sandım,uzaklaştılar 
Koca bir çıban gibi, üstüne yatılmıyor

Kapandım yastığıma,seslendim penceremden 
Alın şu sancıları ! Bir türlü satılmıyor

Sokak tâcirlerinin nedir bana bu hıncı 
Sabır katacağım da ,hoşgörü katılmıyor

Evet,bıktı hoşgörü, hep hoşgöre hoşgöre 
Hırslı ayak sesinin şehveti tutulmuyor

Hem de dev gibi sancı,diller âfet mi âfet 
Ne çukurlara ne de hendeğe atılmıyor

Dökülüyor taşlara,çileler yumak yumak 
Ne kar ne yağmur ne de çamurla itilmiyor

Ne ölüm teri döktüm uzaklaşsınlar diye 
Konuştum dinlemiyor,uzamış dürtülmüyor

Ey Allah'ım ,ne vehim kafatasları dolu 
Maalesef, kupkuru kelleye çatılmıyor

Küflenmiş beyinlerde idraklar yama yama 
Uğraşsam da ensenin kökleri yırtılmıyor

Âh ! kara eller ,diller ahenge uymadılar 
Lâ-kayd nidâlar batın ! deyince batılmıyor

Ve suları karanlık atlas sedirlerinde 
Ahlâkı köpürtünce köpükler tartılmıyor

Bir med vakti, bir cezir...Bu mudur bende ahvâl 
Neden iniş çıkışlar çehreden kurtulmuyor

Böyle bir gece vakti tanıdık gelen sesde 
Muhabbet olmaz ise, huzur sebat olmuyor

İsyanlı dimağımda milyonlarca kâbus var 
Taştı artık bendinden,lâkin gâflet ölmüyor

Ki, küçüle küçüle haddeden geçsin,amma 
Yüzsüz kalın sesleri ,billâh ebât almıyor

Gördüm ! duman dumandır, ağızın çöp bacası 
Fikrin ,lâf çöplüğünde kurumsuz tütülmüyor

Tahammülün mülkünü ân ân yıkan ey insan ! 
Şu hançeremden belâ avazın yutulmuyor

İşittiğim bir sükût uzaktan gelir elbet 
Çek perdeyi Yaradan, işkence örtülmüyor

Kavuştuğum sükûtu ancak ben işitirim 
İşte,şimdi küffarın sesi işitilmiyor

Bu semavî zeminde, tefekküre koşarken 
Aman efendim ! Sükût dile yetişilmiyor

Nihâl MİRDOĞAN