MEST İDİM BEN
Sinmiş iken toprağa hüzünlü karartılar
Semâlardan şekvâyı izlerken mest idim ben
Kaygının sıkıştığı soğuk köşe başında
Sırtıma nevbaharı giydiğim post idim ben
Selâm afâkım ! Selâm ! Her günü dârâ çeken
Sen kâdim,sen can özüm...Seninle dost idim ben
Ne oldu sana böyle , terennümün bitti mi
Dilhânemde nağmeli ney'e derdest idim ben
Hem, adetâ Nevâ'nın bağrı yanık sesinden
Mânâlar duyulurken hemân sermest idim ben
Efkârın bulutları, kıskanıp gizlenirdi
Hani, " Nihâvent" hani , üç vakit "Rast" idim ben
Şu fettan serhoşlukla, her geceden kanatlı
Ufuklarda uçan kuş gibi serbest idim ben
Aşiyanım ! n'olur sen de vefakâr ol desem de
Bülbül yine meyûsken ,lâkin dürüst idim ben
Şu bülbülün derdi ne ,gökte ay,yerde gülşen ?
Kanatlansın sevdası, yoksa altüst idim ben
Bülbül, göğe doğru hep intizâra düşerse
İniltiyle ağlayan canıma kast idim ben
Hissetmezsem güneşin, eğer hür havasını
En fecisi ,bu sahra bağrında rest idim ben
Su,gül budağındayken, bazen eller, bazen de
Diller, kadri bilmezken ,dallarda dest idim ben
Tohum toprakta nasıl şifâsını bulursa
Afâkımdan hâkiki ışığı istedim ben
Bağlara su isterem, gülizârlar şâd olsun
Ki, hamd ederken o dest ile, abdest idim ben
Maksûda ulaştım ben, sen nerdesin Gülnihâl ?
Aşk burcunu bulursan ,her dem, en üst idim ben
Nihâl MİRDOĞAN
11.09.2016