DEDİM

DEDİM

Nedir ki ruhumu altüst ettiren
Nâr dedim tutuşan beden dilime
Yağdıkça üşütüp ayaz getiren
Kar dedim figânla, neden dilime ?

Ömre iliklemiş beklerken ânı
Riyasız kalbime eklerken ânı
Zamanın mührüne yüklerken ânı
Sar dedim ipeksi saten dilime

Gülümsüyorsam ki çile çekerken
Avucumu açıp huzur dilerken
Kelebek bildiğim ömür solarken
Zâr dedim intizar eden dilime

Sızı hücum etti hicrannâmeme
Ağlaya ağlaya düşmedi nağme
Yalnızlık çölümde nedir hengâme
Sor dedim kendine yeten dilime

Dedi ki ;dertlerin yoğruldu pişti
Yangınlara yanık avazın düştü
Düştükçe bakışlar toprağı deşti
Kor dedim ahengi biten dilime

Issız kalmışım ki duyun,ne çare
Şu duymayan kubbe ,ne de avare
Yaralıyor beni ya pare pare
Dur dedim imdada giden dilime

Sözüm bitiversin umuttur belki
Suskunluk hayali kurutur belki
Yine hüzün demek düsturdur belki
Pür* dedim hicranı güden dilime

Bitsin işkenceler bitsin kâbuslar
Kervan kervan bekler muamma suslar
Sırtta deve yükü dolaşsın puslar
Sür dedim çölüme yatan dilime

Yürüyen ruhumda ufuk daraldı
Titreyen bedende âhlarım kaldı
Tanyeri,ışığı sonsuza saldı
Zor dedim nefesim batan dilime
....Hâr dedim zamanı yutan dilime

Nihâl MİRDOĞAN

21.09.2014

*pür ; çok
*dahi ; dahil
*hâr ; yakıcı